We gaan moeilijke dingen graag uit de weg en vaak lukt dat.
Soms ook niet, dat is wat ik dagelijks zie in mijn werk met mensen die vaak ongeneeslijk ziek zijn. Dan is er geen ontkomen aan. Als vanzelf ontstaan er vragen, die vaak geen bevredigend antwoord lijken te hebben. En zelfs zonder bevredigende antwoorden moeten de moeilijke vragen het hoofd geboden worden, of beter gezegd; het hart. Het hart wat alle kant op lijkt te gaan, of juist in verdoofde staat achter kan blijven.
Ieder gaat zijn of haar eigen weg en proces. Uniek zoals ieder mens en leven dat is. Zo is het ook met rouw en verlies. We leven er uniek mee, we overleven het op eigen wijze en we doorleven het. En soms ook met wat hulp, in een eigen tempo, eigen taal en eigen beleving.
